Izbor iz poezije: Paul Verlaine

Paul – Marie Verlaine, francuski simbolistički pjesnik rođen 30. marta 1844. godine u Metzu. Vrlo rano se počeo baviti književnošću, a svoju prvu pjesmu objavio je 1863. godine. Prvu zbirku pjesama pod naslovom Saturnove pjesme objavio je 1866. godine. Nakon poznanstva s A. Rimbaudom 1871. odao se nemirnu životu, a zbog pokušaja ubistva Rimbauda (pri jednoj njihovoj svađi) bio je i u zatvoru u periodu od 1873.–75. godine. Začetnik je mode prokletih pjesnika (T. Corbière, A. Rimbaud, S. Mallarmé, M. Desbordes-Valmore i dr.), a modernistički pjesnički krug dekadenata preuzeo je naziv iz Verlaineova stiha: Ja sam Carstvo na kraju dekadencije. Od 1877. godine bavi se podučavanjem engleskog jezika u jednoj školi gdje se i zaljubio u jednog svog učenika, koji mu je bio i inspiracija za njegove pjesme. Ipak, Verlaine ostaje najviše vjeran drogi i alkoholu, što ga zadržava u stalnom siromaštvu. Ipak, Verlaine biva cijenjen pjesnik i umjetnik još za svog života, te je izvršio uticaj i na buduće pjesnike i umjetnike. Njegov boemski način života dovodi ga i do smrti u 51. godini života. Verlaine je umro 08. januara 1896. godine.


Ова слика има празан alt атрибут; име њене датотеке је kjhkhkkhc48d.png
Jesenja pjesma

Plača pune
Bruje strune
jesenje;
Mene tuge
Tište duge,
Čemerne.

Kad je mukla,
Ura tukla
Gušeć sve,
Plač me prenu
I spomenuh
Prošle dne.

Lutam samo;
Jer me zao
Vjetra ćuh
Amo,tamo
Nosi kao
List već suh.

Ова слика има празан alt атрибут; име њене датотеке је kjhkhkkhc48d.png
Bijeli mjesec

U šumi blista
mjesec bijeli,
od svakog lista
glas se seli
kroz snene grane..

O moje lane.

U dno zrcala
smirene bare
sjena je pala
vrbe stare
gdje vjetar zove…

Čas je za snove.

Beskrajna sada
meka tišina
kao da pada
ozgo s visina
gdje zvijezda sja se..

To divan čas je.

Ова слика има празан alt атрибут; име њене датотеке је kjhkhkkhc48d.png

Iz tamnice

Nebo je evo, tu, nad krovom,
plavo i sve tiše.
A stablo jedno tu, nad krovom,
granama njiše.

I zvono evo, na nebu ovom,
tihano zvoni.
I ptica neka na stablu ovom
tugu romoni.

O moj Bože, životom tamo
sklad i mir vlada.
A ta smirena buka tamo
stiže iz grada.

Što li učini, ti, kome samo
suze se roje,
što li učini, reci samo,
od mladosti svoje? 

Ова слика има празан alt атрибут; име њене датотеке је kjhkhkkhc48d.png
Klonuće

Ja sam kao carstvo, kasno, blizu kraja,
što barbare bijele kako idu gleda,
Akrostihe kujuć lijene stihe reda,
Sloga zlatna, bolna od sunčeva sjaja.

U osami duša od dosade pati.
Krvave su bitke, kažu tamo dolje,
O, nemoćni što smo, slabi i bez volje,
Bez želje da radost života se vrati!

O, ne moći htjeti, o, čak niti htjeti!
Oh, ispili sve smo! Bathil, smij se tiše!
Oh, ispili sve smo, riječi nema više!

Samo pjesma jedna vatri namijenjena,
Jedan rob nehajni, što sveđ nekud leti,
I dosada neka, bol nepreboljena.

Ова слика има празан alt атрибут; име њене датотеке је kjhkhkkhc48d.png
Romace bez riječi

Sve jače srce plače,
Ko kiša povrh grada;
Što bol i sjeta znače
Što muče me sve jače?

O blagi šume kiše
Po zemlji i po krovu!
Sve dosade je više,
O tiha pjesmo kiše!

Razlog plaču nema,
U srcu što se trza!
Zar izdaja se sprema?…
Toj tuzi razlog nema.

To najviše me boli
Da ne znam, čemu srce
Nit mrzi niti voli,
A teške pati boli!

Ова слика има празан alt атрибут; име њене датотеке је kjhkhkkhc48d.png
Podržite naš rad čitanjem i dijeljenjem naših tekstova sa vašim prijateljima.
Hvala! ❤