Poezija: Dženeta Zaklan

John William Waterhouse, Miranda, 1875.

Ова слика има празан alt атрибут; име њене датотеке је kjhkhkkhc48d.png
September in a home

Pored uklete kuće samo cvrčci gutaju tišinu,
zastrašujući vapaj kukavice,
katkad i lavež čopora lisica sa poljane
koji zvuči kao smijeh moje majke.
Svijet je večeras modar, lijen,
oblaci na zapadu su pozlaćeni grimiznom žutom.
Mladi mjesec je biserno blijed,
uvinut kao oštri kut grimase,
i kada se pokušam nasmijati natrag
spoznam da mi desni krvare
i obrazi me bole.

Ова слика има празан alt атрибут; име њене датотеке је kjhkhkkhc48d.png

Prodaja knjiga, antikviteta, starina, slika, unikatne vintage odjeće

A writers way out

Ispod brijega vlažne zemlje leži djevojka u bezimenom grobu.
Usne su joj blijede, oči poluotvorene,
i kao da je usnula neki mnogo opak san
grabi šake blata ispod sebe tražeći hartiju i pero.
Tamo negdje u daljini stoje ljudi u plavom,
sviraju bezimenu simfoniju u impresivnom neskladu.
Na vrhu groba neka se mršava gospa leluja uz ritam
držeći skute flekave haljine i udarajući petom od zemlju.
Krešendo orkestra zvuči kao jauk neke bijesne zvijeri.

Mrtvi se vole drugačije, pjevaju kamene vodorige,
uz sitne rituale kao podsjetnik da zemlja prima svu krv i kosti,
gladna drevnih hekatombi.

Djevojka se okreće na bok i drži dlanove čvrsto uz uši.
Gospa skida haljinu, postaje kip plačljive Magdalene,
uz čije članke raste paprat i mahovina.
Orkestar dobiva prizvuk božanskog, sa oštrim notama koje šaraju
posjekotine na prstima djevojke.
Bijesna i umorna, ipak pokuša izaći van,
ali Magdalena, oplakujući je,
naglo se sruši na nju i ubije je.

Ова слика има празан alt атрибут; име њене датотеке је kjhkhkkhc48d.png
Mary

Mary gleda mrtvace svaki dan,
hladna i siva tijela koja vise sa stupa u sobi.
Rekla mi je jednom prilikom da će ih skinuti,
ali mislim da je zaboravila.
Zaboravila lica i imena, jer spretno zaobilazi tijela i smiješka se
kao da joj gnjio miris ne smeta.
Mary ima sijedu kosu, bore razbacane po licu, nabore više očiju,
i na starim slikama ne izgleda ništa drugačije nego kao
upravo sada dok slaže veš u napuknutu korpu.
Mary kaže da je rat podmladio jer i sada misli kao kada je imala petnaest
i jurila niz ulicu uz nebeske zvižduke.
Pravimo se da ne vidimo koru drveta koja trune u ćošku,
rđave eksere, krune od korova i trnja.
Pravimo se da ne osjetimo krv iza noktiju, prljavštinu davnina.
Mary mi često ljubi ruke,
a izbrazdane šake nisu ravne njenim drhtavim prstima.
Mary često plače kada primjeti da dugo gledam u stup,
pa ode po čekić u ostavu, ali na pola puta zastane i prisjeti se
kako je opet nešto zaboravila.

Ова слика има празан alt атрибут; име њене датотеке је kjhkhkkhc48d.png
Friday ceremony

U kapeli često čujem zvona koja zvuče kao gromovi sa istoka.
Njihov eho je neusklađen i budi neku jezivu malaksalost
u meni, kao da ću se svakog trena srušiti u
hrpu krem bijele svile i kruto odrezane čipke.
Odijelo nosim u koferu pored sebe i obitavam unutar
rđave ograde starog imanja, čekajući da neko
baci oštar kamen preko i usmrti me.
Lijepa sam, tako su mi rekli prije nego što su
podigli pločicu koja se presijava na večernjem suncu
i pokazili mi je kroz debele rešetke.
“Lijepa,” rekla sam, “ali šteta što sam luda”
i zamolila da me gađaju iz blizine u vrh glave.
Nažalost, kamen se je odbio od ogradu i vratio nazad.
U glavi su mi se oglasila zvona kao narikače
i krenula sam prema njima srdita i umorna,
ali spotakla se na teški crni kofer prije nego
što me progutao utješan mrak.

Ова слика има празан alt атрибут; име њене датотеке је kjhkhkkhc48d.png
Bilješka o autorici:

Dženeta Zaklan rođena je 1999. u Konjicu. Trenutno je student druge godine Odsjeka komparativne književnosti i informacijskih nauka na Filozofskom fakultetu Univerziteta u Sarajevu. Pisanjem se bavi od trinaeste, dijeleći ljubav prema prvobitnom hobiju sa pozorištem i muzikom. Svoje pisanje oduvijek smatra produžetkom vlastitih nazora, te i kroz druge književne vrste često analizira feminističku i queer tematiku. Trenutno radi na zbirci tekstova (kraćih eseja, isječaka iz dnevnika, i proze) koji bi mogli vidjeti svjetlo dana naredne godine. Kao uzore i (neke od) omiljenih autora navodi Virginiju Woolf, Simon de Bovoar, Mary Oliver, i Adu Limón.


Ова слика има празан alt атрибут; име њене датотеке је kjhkhkkhc48d.png